Monday, June 27, 2011

പാലസ്തീനിലെ പ്രാവുകള്‍..

ഇത് ഒരു യാത്ര ആണ്. ഒരുപാടു കാത്തിരുന്ന, മനസ്സില്‍ കാത്തുവെച്ച ഒരു യാത്ര.ഒരുപാടു കാണാന്‍ കൊതിച്ച കാഴ്ചകള്‍ കാണാന്‍ ഒത്തുവന്ന ഒരു അവസരം.

ലഗ്ഗേജ് ക്ളിയരന്സിനായി ക്യൂ വില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പുറകില്‍ നിന്ന ആളിന്റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് ബാഗിന്റെ പിടി വിട്ടു. വലതു കാല്‍ മുട്ടിന്റെ പിന്‍ഭാഗം നന്നായ്‌ നൊന്തു.

"മന്നിചിടുങ്ങെ സര്‍..മന്നിച്ച്ചിടു.."

" യൂ..ഊര് എങ്ങെ..കൊയംപതോര്‍?"

"നോ..ഐ ആം തിരുമാളവന്‍...ഫ്രം നല്ലൂര്‍..ഇന്‍ ബിറ്റ് വിന്‍ ജാഫ്ന ആന്‍ഡ്‌ കിളിനോച്ചി."

യാത്രക്ക് മുമ്പുള്ള കാത്ത്തിരുപ്പില്‍ എനിക്ക് അയാള്‍ ഒരു നല്ല കൂട്ടായ്‌. അയാള്‍ എ.എഫ.പി യുടെ ഫോട്ടോ ഗ്രാഫര്‍ ആണത്രേ. സിറിയ യിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ ആണ്. കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി..എനിക്കൊപ്പം അമ്മാന്‍ വരെ കൂട്ട് ഉണ്ടാവും.

ദുബായിലെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍...യാത്രക്ക് മുന്‍പ് മോണിട്ടറില്‍ തെളിയുന്ന ജോര്‍ദാന്റെ വിവരണങ്ങള്‍..ഇനിയും മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ യാത്ര.

ആ യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു..എനിക്ക് ഇനി മണിക്കൂറുകള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്റെ മുസാനിയുറെ അടുത്തേക്ക് എത്താം..ഫാറൂഖ്‌ കോളേജിന്റെ പടവുകള്‍ എത്ര ഓടി കയറി ഇറങ്ങിയ ഞങ്ങള്‍ക്ക്, കോഴിക്കോടിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഇടം നേടിയ പാലസ്തീന്‍ വിമോചന യാത്രയുടെ ഒടുക്കം മുസാനി നടത്തിയ പ്രസംഗം, അവന്റെ നോവ്‌ തളം കെട്ടിയ പാട്ടുകള്‍..അവനെ പ്രേമിച്ച സന..എന്തൊക്കെ ഓര്‍മ്മകള്‍..

"സര്‍, ഉണ്കലുറെ പയനത്തെ പറ്റി എന്ന നിനക്കതു..?"

"ഉം..ഇത് ഒരു സ്ടടി ടൂര്‍ എന്നോ...തീര്‍ഥാടനം എന്നോ..എന്ത് വേണേലും കരുതാം. ഞാന്‍ ഒരു പി.എച്ച് .ഡി കൂടി എടുക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗം ആണ്...തിരു. ലെവന്ടിന്‍ അറബിക് നെ പറ്റി ഒരു പഠനം. ഞാന്‍ ഒരു അദ്ധ്യാപകന്‍ അല്ലെ..പഠനം തീരുന്നില്ലല്ലോ.പിന്നെ ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിനെ തേടിയും എന്ന് കൂട്ടിക്കോ..!"

സംസാരങ്ങള്‍ പലതും യാത്രയില്‍ നടന്നു. അവന്റെ ജീവിതം നേരിട്ട ദുരിതങ്ങള്‍.., അച്ഛന്റെ ദുരൂഹ മരണം, അവനു പ്രഭാകരനോട് ഉണ്ടായിരുന്ന ഇഷ്ടങ്ങള്‍..അങ്ങനെ എന്റെതും അവന്റെതും ഒരുപാടു ഞങ്ങള്‍ പങ്കു വെച്ചു.

ദുബായ്‌ പോലെ വലുത് ഒന്നുമല്ല അമ്മാന്‍ എയര്‍ പോര്‍ട്ട്. എന്നാലും വൃത്തിയായ പെരുമാറ്റങ്ങള്‍. തിരുവിനു ഇനി ജോര്‍ദാന്‍ എക്സ്പ്രെസ്സ് ടൂര്സിറ്റ്‌ ട്രാന്‍സ്പോര്‍ത്ടിന്റെ വക ബസ്സ് വരും..ദാമാസ്കസ്സിലേക്ക്..അതൊക്കെ അവനു എ.എഫ.പി യുടെ വക ബന്ധങ്ങള്‍ വഴി നേരത്തെ റെഡി ആയിരുന്നു.യാത്ര പറഞ്ഞു അവന്‍ പോയ്‌.

ഞാന്‍ അവിടെ എന്റെ യാത്ര പദ്ധതി തയാറാക്കി.മുസാനി പറഞ്ഞു തന്നത് പോലെ, ഇതേ ബസ്സ്‌ സര്‍വീസ് നടത്തുന്ന എയര്‍ പോര്‍ട്ടില്‍ തന്നെ ഉള്ള ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു.

രാവിലെ ആറു മണിക്ക് യാത്ര അബ്ദാലി ബസ്‌ ടെര്‍മിനലില്‍ നിന്ന് ആരംഭിക്കും. അവിടെ അടക്കാനുള്ള പണം അടച്ചു ഞാന്‍ ടെര്‍മിനലില്‍ ഇരുപ്പ് ഉറപ്പിച്ചു. ഇനിയും ഉണ്ട് ഒരു മണിക്കൂര്‍ കൂടി. തൊട്ടു അടുത്തുള്ള നമസ്കാര ഹാളില്‍ പോയ്‌ സുഭഹ് നമസ്ക്കാരം നിര്‍വ്വഹിച്ചു.

യാത്ര പുറപ്പെടും മുന്‍പ് ഒരാള്‍ വന്നു യാത്രയുടെ വിവരണങ്ങള്‍ തന്നു. ആ ബസ്സ്‌ ഇസ്രായേല്‍ യിലെ നസ്രെതിലെക്കുള്ള ബസ്സാണ്. എനിക്ക് അതില്‍ കയറിയാല്‍ രാമല്ലയില്‍ ഇറങ്ങാം. മുപ്പതു ബി.ഡി ആണ് യാത്ര ചെലവ്.

ആ പ്രൌഡ ഗംഭീരം ആയ നഗരത്തില്‍ നിന്ന് യാത്ര ആരംഭിച്ചു. എത്ര മനോഹരമായ തെരുവുകള്‍.. ബസ്സില്‍ ഒരു പഴയ ഈജിപ്ഷ്യന്‍ ഫോക്ക് ഗാനം ഇട്ടിരിക്കുന്നു.

കിംഗ്‌ ഹുസൈന്‍ ബ്രിഡ്ജ് ലെ ചെക്കിംഗ് ടെര്‍മിനലില്‍ എത്തി. ഇവിടെയാണ് കൂലം കുഷമായ ചെക്കിംഗ് നടത്തുക. പല രാജ്യക്കാര്‍ അവരവരുടെ സമയത്ത്തിനായ്‌ കാത്തു നിന്ന്. എന്നെ പോലെ വീണ്ടും ഇസ്രയെലുമായ് ബന്ധം പുലര്‍ത്താത്ത അറബ രാജ്യങ്ങളില്‍ തിരികെ പോകേണ്ടവര്‍ക്ക് പാസ്പോര്‍ട്ടില്‍ സീല്‍ ചെയ്യില്ല..അതിനായ്‌ ഒരു പ്രതേക അപേക്ഷ ഫോറം സമര്‍പ്പിക്കണം,അതും വാങ്ങി പൂരിപ്പിച്ചു നല്‍കി..അവരുടെ എല്ലാ കോപ്രായങ്ങളും കഴിഞ്ഞു, ശരീരവും ബാഗും സര്‍വ്വ സാധനങ്ങളും പരിശോധിച്ചതിനു ശേഷം യാത്ര പുനരാരംഭിച്ചു.

രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ യാത്ര ആണ്. ദൂരെ നെബോ പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ തല ഉയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നത് മനസ്സ്‌ അത്രയും നേരം മന്ദത നല്‍കിയതിനു ഒരു ആശ്വാസം ആയി. പക്ഷെ വരണ്ടു മരിക്കാറായ ജോര്‍ദാന്‍ ആണ് എനിക്ക് വിഷമം ഏറെ നല്‍കിയത്. എത്ര സംസ്ക്കാരങ്ങള്‍ക്ക് ജന്മം നല്‍കിയ നദി ആണത്..!

രാമല്ലയില്‍ എനിക്ക് ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം ആയപ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ അന്നൌന്സിലൂറെ പറഞ്ഞു തന്നു. എന്നെ കാത്തു മുസാനി ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നത് അവനെ ആയിരുന്നു. ഒരു ഇരുപതു വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പയ്യന്‍ വന്നു എന്റെ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കി സലാം പറഞ്ഞു.

"അന സയാനി.അല്‍ മുസ്നി ഹൂ സദീഖ്‌ി"

ഇവന്‍ മുസാനിയുറെ കൂട്ടുകാരനോ..കൊള്ളാം.. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.

രാമല്ലയുറെ തെരുവുകള്‍ സജീവം ആണ്. ആയിരക്കണക്കിന് ബോംബിംഗ് ഏറ്റുവാങ്ങിയ തെരുവ് ആണത്. ആയിര കണക്കിന് പോരാളികള്‍ മരിച്ചു വീണ തെരുവ് ആണത്..രക്ത സാക്ഷികളുടെ മണ്ണ്..

ഒരു പഴയ ബി.എം.ഡബ്ലൂ ആണവന്‍ ഓടിക്കുന്നത്. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ തെരുവിലൂടെ ഒഴുകുകയാണ്.. എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ചകള്‍..

"ലിമധ് ലാ തഹധതൂന മുസാനി..?"

അവന്റെ ചോദ്യം എന്നെ കാഴ്ച കാണുന്ന പ്രവര്‍ത്തിയില്‍ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിച്ചു. അതെ മുസാനി എവിടെയാണ്..ഞാന്‍ അവനോടു ചോദിച്ചു.

"മുസാനി...റിയാദിലാണ്. എന്ന് വരും എന്നറിയില്ല..ഞാന്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്തു നിനക്ക് തരാം..സംസാരിക്കു.." അവന്‍ ഫോണ്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു എനിക്ക് തന്നു.

റിങ്ങുകള്‍ക്ക് ഒടുവില്‍ ആ ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടൂ..ഒന്‍പതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം..ഒത്തിരി ഒത്തിരി പഴയതുപോലെ ബ്ല ബ്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു എങ്കിലും അവന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ എന്നെ എന്തോ മറക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി..രണ്ടു ദിവസത്തിനു ഉള്ളില്‍ കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ വെച്ചു.

ത്വൈബ്‌ എന്ന രാമല്ലയോടു ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്താണ് മുസാനിയുറെ വീട്. സ്വതവേ അല്പം താഴ്ന്ന ഭാഗം ആണ് റാമല്ല എങ്കിലും ഈ ത്വൈബ്‌ അല്പം പൊക്കം ഏറിയ ഭാഗം ആണ്.

മുകളിലെ നിലയില്‍ ആണ് എനിക്ക് താമസം ഒരുക്കിയിരുന്നത്. രണ്ടു നാള്‍ അവന്‍ ആയിരുന്നു എനിക്ക് കൂട്ട്..എല്ലാരും സൌദിയില്‍ ആണ് എന്ന് മാത്രം അവനില്‍ നിന്ന് അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. രണ്ടു നാളും ഭക്ഷണം സമയ സമയത്ത് സയാന്‍ കൊണ്ടു തരും.

ടൌണിലെ ഹൃദയ ഭാഗത്ത് ഒരു കള്ചെരല്‍ സെന്റര്‍ ഉണ്ടെന്നു സയാന്‍ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം അവനേം കൂട്ടി അവിടെ പോയ്‌. തിരികെ വരുമ്പോള്‍ വീടിനു പുറത്ത് നിറയെ വണ്ടികള്‍. ആഹ്ലാധതോടെ ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് കയറി..അറബ മര്യാദയോടെ സ്ത്രീകള്‍ എന്നെ കണ്ടു അകത്തേക്ക്‌ നീങ്ങി നിന്ന്. മുസാനി എന്നെ കണ്ടതും ഓടി എന്റെ അരികിലേക്ക്‌ വന്നു..എന്റെ തോളുകള്‍ നനയുന്നത് അറിഞ്ഞു ഞാന്‍ അവനെ മാറ്റി നിര്‍ത്തി ചോദിച്ചു..അവനു പറയാന്‍ തന്നെ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

"നീ അപ്പൊ ഈ കയറി വന്നപ്പോള്‍ അവിടെ സ്ത്രീകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന നമ്മുടെ സൈനബ് നെ കണ്ടില്ല...?"

"ഇല്ല..എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിന്നെയാ തേടിയത്..പറയൂ..സൈനബ് നു എന്ത് പറ്റി..?"

"എന്റെ ആസിഫ്‌..എന്റെ മുത്താണ് അവള്‍..നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ എനിക്ക് അവള്‍ ഇത്രക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവള്‍ ആണെന്ന്...നമ്മളെ ഒക്കെ വിട്ടു പോവുകയാണ് അവള്‍..!! ഇനി കൊണ്ടു പോകാന്‍ ആശുപത്രികള്‍ ഇനി ലോകത് ബാക്കി ഇല്ല..!!"

"മജ്ജയില്‍ കാന്‍സര്‍ ആണ് ആ കുഞ്ഞിനു..."

പറഞ്ഞത് സയാന്‍ ആണ്.

ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ കഴിയാത്ത കുറെ മണിക്കൂറുകള്‍. ഇത്രയ്ക്കു കഷ്ടം സഹിച്ചു ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തിയത് ഈ വലിയ നോവ്‌ കൂടി സഹിക്കുവാന്‍ ആണല്ലോ നാഥ എന്ന് സാക്ഷാല്‍ ദൈവത്തെ വിളിച്ചു ഞാന്‍ പിറു പിറുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു.

അല്പം കഴിഞ്ഞു കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ ഒത്തു ചേര്‍ന്ന് സംസാരിക്കുന്നതും, എനിക്ക് താമസം ഒരുക്കിയ മുകളിലെ നിലയിലെ മറൊരു മുറി എല്ലാം ശരിയാക്കുന്നതും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.

" സൈനബ് നു ആ മുറിയില്‍ കിടന്നാല്‍ മതിയെന്ന് വാശി.. അതാ അവിടെ എല്ലാം ശരിയാക്കുന്നത്.."

ഞാന്‍ സൈനബ് നെ പറ്റി ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. പണ്ടു കോഴിക്കോട് ഞങ്ങളുടെ ഹോസ്ട്ടലിലെ മുറിയിലെ ഭിത്തിയില്‍ സൈനബ് ന്റെ ഫോട്ടോ ഒട്ടിയിരുന്നു..മൂക്കിനു താഴെ ഒരു പോട്ടിനോളം വലിയ മറുക് ഉള്ള രണ്ടു വയസ്സുകാരിയുടെ പടം. അവള്‍ ആദ്യം പറഞ്ഞ വാക്ക്, അവള്‍ മൂളുന്ന പാട്ട്..സൈനബ്റെ വിശേഷം പറയാത്ത ഒരു ചര്‍ച്ചയും ഒരു ദിവസം പോലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

തിരക്കുകള്‍ ഒക്കെ ഒഴിഞ്ഞു..അടുത്ത ബന്ധുക്കള്‍ മാത്രം അവശേഷിച്ചപ്പോള്‍..മുസാനി എല്ലാം എന്നോടു പങ്കു വെച്ചു..കുഞ്ഞിന്റെ അസുഖം അറിയാന്‍ ഒരല്പം വ്യ്കിയത്രേ..! ഇസ്രയേലിന്റെ നെറികെട്ട ആയുധങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ആയിരകണക്കിന് കുഞ്ഞുങ്ങളെ അവിടെ ഈ ക്യാന്‍സറിനു വിധേയരാക്കുന്നു എന്ന വിവരം..എന്നെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി..തലമുറകളോളം നീളുന്ന ദ്രോഹങ്ങള്‍..!

തൊട്ടു അടുത്ത ദിവസം ഞാന്‍ സൈനബ് കിടന്ന മുറിയില്‍ എത്തി..അവളുടെ ഉമ്മ ആ മുറിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു..പതിനൊന്നു വയസ്സ് ഉണ്ട് എങ്കിലും അസുഖം വരുത്തിയ അവളുടെ മുഖഭാവം എനിക്ക് താങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നതില്‍ ഏറെ ആയിരുന്നു.

അവളുടെ വാക്കുകള്‍, അവള്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍, അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഓരോ ദിവസവും സൈനബ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതങ്ങലായ ഇത്തരം കുട്ടികള്‍ അധികം ജീവിക്കില്ല എന്ന് നാട്ടു ചൊല്ല് എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നു.

ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ എഴുതിയ ജോര്‍ദാന്‍ നദിയെ പറ്റി ഉള്ള കവിത കേട്ട് ഞാന്‍ പൊട്ടി കരഞ്ഞു..അന്ന് അവള്‍ എല്ലാരോടും ആ കാര്യം പറഞ്ഞു.

മുസാനിക്ക് ഓരോ ദിവസവും കഴിയുമ്പോള്‍ എന്നോടു സ്നേഹം അധികരിക്കുന്നത് കണ്ടു തമാശക്ക് ഞാന്‍ അവനോടു കാര്യം തിരക്കി..

"ആസിഫ്‌..നീ ഇപ്പൊ ചെയ്യുന്നത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു വലിയ സഹായം ആണ്...റിയാദില്‍ കിംഗ്‌ ഫഹദ്‌ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ വെച്ച് ആ ടോക്റെര്സ് പറഞ്ഞത് ഇനി ഏറിയാല്‍ ഒരു ആഴ്ച എന്നാണു..ഇത് ഇന്ന് ഇരുപതു ദിവസം കഴിയുന്നു. എന്റെ സൈനബ് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ സന്തോഷവതിയാണ് നീയുമായി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍..അവളുടെ അസുഖത്തിന്റെ തീവ്രത നമ്മളെക്കാള്‍ അവള്‍ക്കു നന്നായ്‌ അറിയാം..നീ എന്നും ഇവിടെ ഉണ്ടാവണം..എനിക്ക് എന്റെ സൈനബ് മതി.."

എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ കാണാതെ ഈ കുഞ്ഞിന്റെ കൊണ്ച്ചലുകള്‍ ഞാന്‍ നെഞ്ചില്‍ ഏറ്റു വാങ്ങിയിരുന്നു. ഇന്ന് നേരിട്ട് അവള്‍ക്കു ഏറ്റവും വേണ്ട സമയത്ത് എനിക്ക് അതിനു കഴിയിരുന്നു. നിമിത്തം ആണിത്.

"അങ്കിള്‍..ഈ ബെഡ് ഒന്ന് തിരികെ..ആ ജനാല്യോടു ചേര്‍ന്ന് ഇടാമോ..?"

ഞാനും മുസാനിയും ചേര്‍ന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ ചെയ്തു കൊടുത്തു.

" ദാ...നോക്കൂ...അങ്ങ് അകലെ...ആ താഴ്വാരത്തില്‍ തിളങ്ങുന്നത് കാണാമോ..?"

ഞാന്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി..

"അവിടെയാ തിളങ്ങുന്നത് എന്താണ് എന്നറിയുമോ..?"

അവള്‍ പറഞ്ഞ തിളക്കം എന്ത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല എങ്കിലും ഞാന്‍ അറിയില്ല...മോള്‍ പറയൂ എന്ന ഭാവത്തോടെ തല കുലുക്കി..

"അത് നമ്മുടെ അഖ്സ മസ്ജിദ്‌ ആണ്..ആ സ്വര്‍ണ്ണ താഴിക ക്കുടം കാണുന്നില്ലേ.. അത് ഇങ്ങനെ കാണുന്നത് ഒരു സന്തോഷം അല്ലെ..അങ്കിളിനു അറിയുമോ..ഇടക്കിടക്ക് ഈ ജനാലയ്ക്കു അരികില്‍ പ്രാവുകള്‍ വരും..എനിക്ക് തോന്നുന്നത്..അതൊക്കെ ആ മകുടത്തിനു അരികില്‍ നിന്ന് പറന്നു വരുന്നത് ആണെന്ന്..അതിലോന്നിനു ഇന്നലെ ഞാന്‍ ഒരു പ്രതേകത കണ്ടു...ഇന്നും വരുമായിരിക്കും.."

ഞാന്‍ ആ ജനാലയിലൂടെ ദൂരേക്ക്‌ നോക്കി...അങ്ങകലെ..പടു കൂറ്റന്‍ മതില്‍ ഇസ്രായേല്‍ പണിയുകയാണ്..ഒരു ജനതയെ തീണ്ടാ പാടു അകലെ നിര്‍ത്താന്‍..

"അങ്കിള്‍..എനിക്ക് ഇപ്പൊ ഭയം ആണ്...എന്റെ സന്തോഷം ആ കാഴ്ച ആണ്..ഒരു ദിവസം ആ മതിലുകള്‍ എന്റെ കാഴ്ചകള്‍ ഇല്ലാതാക്കും...അല്ലെ..?"

എനിക്ക് ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നല്‍കാനുള്ള ശക്തി ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഒന്നും പറയാതെ താഴേക്ക്‌ ഇറങ്ങി..

ഒന്നും പറയാതെ താഴെ പഴയ കല്ലുകള്‍ പാകിയ വഴിയിലൂടെ ഞാന്‍ ചുമ്മാ കുറച്ചു ദൂരം നടന്നു.

പിന്നെയും ദിവസങ്ങള്‍..ഇടക്കിടക്ക് എന്റെ റിസര്‍ച്ചിന്റെ ചില ചില ജോലികള്‍..കൂടുതലും എന്റെ സൈനബ് മായുള്ള കൂട്ടുകള്‍...!

ഞാന്‍ ചെന്നതിനു ശേഷം മുസാനിയുറെ പൂന്തോട്ടത്തില്‍ എന്റെ ശ്രദ്ധയുടെ ഭാഗമായി ഒരു റോസ പൂവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.ആ കാര്യം സൈനബ് അറിഞ്ഞിരുന്നു.. ആ പൂ മൊട്ടു കാട്ടുവാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ ഞാന്‍ ആ ചെടി ചട്ടിയും എടുത്തു മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

പടി ഏറുമ്പോള്‍ പ്രാവുകള്‍ കുറുകുന്ന ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നു.. അവള്‍ കൂടുതല്‍ സന്തോഷിക്കും എന്ന തോന്നലോടെ എന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഭയന്ന് പ്രാവുകള്‍ പറന്നു പോവണ്ട എന്ന ധാരണയോടെ ഞാന്‍ പതിയെ നടന്നു..ആദ്യം തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞ ഒത്തിരി പ്രത്യേകത ഉള്ള ആ പ്രാവിനെ ഞാന്‍ കണ്ടു...ശരിയാണ്..കാലുകളില്‍ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു തൂവലുകള്‍..! എന്റെ സാന്നിധ്യം തൊട്ടു അടുത്ത് ഉണ്ടായിട്ടും അവറ്റകള്‍ ഭയം ഇല്ലാതെ അവിടെ തന്നെ തത്തി കളിച്ചു നടന്നു...ഞാന്‍ ആ ജനാലയിലൂടെ ദൂരേക്ക്‌ നോക്കി..ഞാന്‍ ഉള്‍ഭയത്തോടെ ആ കാഴ്ച കണ്ടു ഒന്ന് നടുങ്ങി..മറഞ്ഞു..ആ വലിയ മതില്‍ കെട്ടുകള്‍ എന്റെ സൈനബിന്റെ കാഴ്ചകള്‍ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു..!

ഞാന്‍ വികാരധീനനായ്‌ തിരികെ കട്ടിലിനു അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി..അവള്‍ ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ആ ജനാലയിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ വീണ്ടും ആ തുറന്ന ജനാലയിലേക്ക് നോക്കി..ആ പ്രാവുകള്‍ കൂട്ടത്തോടെ അവള്‍ പണ്ടു കാട്ടി തരാരുള്ള ആ ദിശയിലേക്ക് പറന്നു പോയ്‌.

Wednesday, June 22, 2011

കുമിളകള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്..

കുമിളകള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്...

ഈ തുരുമ്പു പിടിച്ച ജനാല കമ്പികള്‍ക്കു ഇടയിലൂടെ ഈ കൊച്ചിയെ എത്ര കണ്ടാലും മതിയാവില്ല.അകലെ , പോര്ട്ടിലേക്ക് അടുക്കുന്ന ഒരു ചെറു ബോട്ടില്‍ "സ്നേഹ തീരം" എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നു. ഈ ലോഡ്ജും ഒരു "സ്നേഹ തീരം" തന്നെ. ആ സാമ്യം വല്ലാതെ എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചു.

ഈ "സ്നേഹ തീരം' ത്തില്‍ ഞാന്‍ എത്തിയിട്ട് എത്ര വര്‍ഷമായ്‌. ഒരു ക്രിസ്മസ് കാലത്താണ് ഞാന്‍ കൊച്ചിയില്‍ ആദ്യമായ്‌ എത്തുന്നത്. ഒരു ഇരുപതു കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്..അല്ല കൃത്യമായ്‌ പറഞ്ഞാല്‍..ഇരുപത്തിമൂന്നു കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്.

എന്നെ നിങ്ങള്ക്ക് അറിയുമോ..? അല്ലെങ്കിലും എന്നെ പോലെ ഒരു സ്ത്രീക്ക് പേര് നിര്‍ബന്ധം ആണോ.? പലരും എന്നോടു ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്..അറിഞ്ഞിട്ടും അവര്‍ക്ക് പ്രതേകിച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലാഞ്ഞിട്ടും..!

എന്നാല്‍ ഞാന്‍ ഇപ്പൊ എന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ പേര് പറയാം. തുളസി. ഈ തുലാ മാസം ആകുമ്പോള്‍ എനിക്ക് വയസു നാല്പത്തി ഏഴു..ആ കാര്യം മാത്രം എനിക്ക് തന്നെ പലപ്പോഴും വിശ്വാസം വരാറില്ല.

ഇനി എന്നെ പറ്റി പറയാം അല്ലെ..? ഞാന്‍ ഈ മഹാ നഗരത്തില്‍ വന്നതൊക്കെ..

"നീ ജനല്‍ തുറന്നു എന്നാ സ്വപ്നം കാണുവാ..?അല്ലേലും നീ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആയി തീരാന്‍ കാരണം ഈ സ്വപ്നം കാണലാ..നന്നാവാന്‍ അവരവര്‍ക്ക് ഒരു തോന്നല്‍ വേണം.."

ഇത് സേവ്യര്‍..ഇയാളാണ് ഈ ലോഡ്ജിന്റെ മാനേജര്‍.മാനേജര്‍ എന്ന് വെച്ചാ..അതൊക്കെ വലിയ ഒരു കഥയാ..ഈ സ്ഥലം ഒക്കെ ഒരു കോടതി ഉത്തരവിന്റെ പുറത്ത് കിടക്കുന്ന കാര്യമാ...സേവ്യര്‍ ഇച്ചായന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇത് സര്‍ക്കാര്‍ ഏറ്റെടുക്കും. എന്നെ പറ്റി പറയാന്‍ തുടങ്ങും മുമ്പ് അങ്ങേരെ പറ്റി ഒന്ന് പറയാം.

ഇചായാന്‍ പൊന്‍കുന്നം കാരനാ. പണ്ട് എങ്ങാണ്ട് ഇവിടെ വന്നതാ.ഇത് പണ്ട് ഒരു സായിപ്പിന്റെ വീട് ആയിരുന്നു അത്രേ..പിന്നെ അത് ഒരു ലോഡ്ജു ആയി.. ഇതിന്റെ ഉടമസ്ഥര് ഒക്കെ ഇപ്പൊ ലണ്ടനിലാ.അവര്‍ക്ക് ഇതൊന്നും വേണ്ട അത്രേ.. അന്നത്തെ കാലം മുതല്‍ അച്ചായനാ ഇതിന്റെ നോട്ടക്കാരന്‍. വില്ലില്‍ അച്ചായന്റെ പേരില്‍ എന്തോ കുരുക്കു ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടാ ആ സായിപ്പ്‌ പോയത്. അതുകൊണ്ടു വസ്തു പ്രശ്നം കോടതി കയറിയിട്ടും അങ്ങേരു വഴിയാധാരം ആയില്ല..അല്ല...അതുകൊണ്ടു ഞാനും..!

ഒന്ന് കെട്ടിയതാ ഇങ്ങേരു..ഒരു മോന്‍ ആ വകയില്‍ ഉണ്ട്. പണ്ടെ ആ സ്ത്രീയുമായി വലിയ അടുപ്പം ഒന്നും ഇങ്ങേര്‍ക്കില്ല.ഒരുതരം ഒറ്റയാന്‍ ജീവിതം ആണിപ്പോ.

ഇനി എന്നെ പറ്റി പറയാം അല്ലെ?

എന്റെ നാട് അങ്ങ് കാസര്ഗോട്ടാണ്. കാസര്ഗോട്ട്..കാക്കച്ചാല്‍ എന്ന ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍..ഈ വലിയ നഗരം പോലെ ഒന്നുമല്ല..ഒത്തിരി പച്ചപ്പുള്ള ഒരു പാവം ഗ്രാമം.

കുഞ്ഞിലെ മുതല്‍ എസ്റെറില്‍ പണിക്ക് പോവും. ഞങ്ങളുടെ ആ ഭാഗത്ത് കാപ്പിയാ. നല്ല രസമാ..പിന്നെ പിന്നെ..അവിടെ പണി കുറഞ്ഞപ്പോ കോര്‍പ്പറേഷന്റെ എസ്റെറില്‍ പണിക്ക് പോകാന്‍ തുടങ്ങി.

ആ ഇടക്കാന് എന്റെ കല്യാണം. ഒത്തിരി കൊതിച്ച ഒരു മനുഷ്യനെ തന്നെ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ പറ്റി. എനിക്കന്നു വയസ്സ് ഇരുപത്തി ഒന്ന്. ഏട്ടന്റെ പേര് സമ്പത്ത്..എന്തൊരു കാലം ആയിരുന്നു അത്..! രണ്ടാള്‍ക്കും എസ്റെറ്റില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു ജോലി.

ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞു ,മോളായിരുന്നു. പേര് സൌമ്യ..ഇപ്പോഴും അന്നത്തെ സൌമ്യ മോളുടെ ഫോട്ടോ, കാഞ്ഞങ്ങാട്ട് ഒരു സ്റ്റുഡിയോ യില്‍ പോയ്‌ എടുത്ത ഒരു ഫോട്ടോ ഇന്നും ഇവിടെ ഉണ്ട്..അന്ന് അവള്‍ക്കു എന്റെ മുടി ആയിരുന്നു..അയല്‍ക്കാര് കണ്ണ് വെക്കുമായിരുന്നു..എണ്ണ കറുപ്പാ..

പിന്നെ പ്രസവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.ഒക്കെ ഗര്‍ഭ അവസ്ഥയിലെ അലസി..അതിനെ ചൊല്ലി എന്നും എന്നെ കുറ്റ പെടുത്തും..സൌമ്യക്ക്‌ നാല് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോ ആണ്..ഒരു പനീ ആയിരുന്നു..അതെ ആദ്യം ഒന്നും പ്രതേകിച്ചു തോന്നി ഇല്ല...ഒരു അലസല്‍ കഴിഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ടു ഞാന്‍ പണിക്കു ഒരു മാസമായി പോയിരുന്നില്ല..രാത്രി ഏട്ടന്‍ വന്നപ്പോ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു അവശന്‍ ആയിട്ടാണ് വന്നത്. പിറെന്ന്, രാവിലെ തന്നെ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയില്‍ കാണിച്ചു..അവര് കൂടുതല്‍ പരിശോധന വേണം എന്ന് പറഞ്ഞു മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടു.മംഗലാപുരത്തെ ആ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍...അതുപോലെ തന്നെ...നടന്നു. ഒരു വര്ഷം, അനുഭവിക്കുന്നതിന്റെ എല്ലാ പരിധിയും അനുഭവിച് പോയ്‌.

പിന്നെ കഷ്ടപാടിന്റെ കാലങ്ങള്‍. മോള്‍ സ്കൂളില്‍ പോകാന്‍ തുടങ്ങി..ഏട്ടന്റെ ചികില്‍സക്ക് എടുത്ത കടങ്ങള്‍..എല്ലാം കൂടി വന്നപ്പോ നില നില്‍പ്പ് തന്നെ വല്ലാതെ ആയി.

ഒരിക്കല്‍ അയലത്തെ വീട്ടിലെ ആയിഷ ഇത്താന്റെ ഒരു ബന്ധു ആലപുഴയില്‍ നിന്ന് വന്നപ്പോ എന്റെ കഷ്ടപാടൊക്കെ കണ്ടിട്ടും കേട്ടും എനിക്ക് അരൂരിലെ ഒരു ചെമ്മീന്‍ കയറ്റി അയക്കുന്ന കമ്പനിയില്‍ ജോലി വാങ്ങി തരാം..കത്ത് അയയ്ക്കു, എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഒരു വിലാസം തന്നിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും ആകട്ടെ എന്ന് കരുതി, നിവൃത്തി കെട്ടപ്പോ മോളെ.. സഭാക്കാരുറെ സ്ക്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തിട്ടു ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞ ഇടത്തേക്ക് പോവാം എന്ന് വെച്ച് കൊച്ചിയില്‍ എത്തി. പറഞ്ഞത് പ്രകാരം ആ താത്ത ട്രെയിന്‍ സ്റേഷനില്‍ വരും എന്നായിരുന്നു. ഒരു പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ സൗത്തില്‍ കാത്തിരുന്നു.ആരും വന്നില്ല.

രാത്രി ആയപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഭയവും വിഷമവും കൊണ്ട് കരച്ചില്‍ വന്നു. തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ആരും എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അപ്പോഴാണ്‌ ഈ സേവ്യര്‍ ഇച്ച്ചായന്‍ ഒരു ദൈവത്തെ പോലെ എന്റെ മുന്നില്‍ അവതരിച്ചത്. എന്റെ സങ്കടങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ അന്ന് അച്ച്ചായനോടു പറഞ്ഞു.

എനിക്ക് താമസിക്കാന്‍ അന്ന് മുതല്‍ ഈ ലോഡ്ജിന്റെ ഈ മുറി തന്നു..പക്ഷെ ആ രാത്രി അയാള്‍ ഈ മുറിയില്‍ വന്നു..എന്റെ സങ്കടം പങ്കു വെക്കാനാവും എന്ന് കരുതിയ എന്നെ അതിശയിപ്പിച് അന്ന് ആ രാത്രി എന്നെ കീഴ്പെടുത്തി..! ഒരു തരാം ബലാല്‍സംഗം..! അന്ന് ആ രാത്രി ആ കെട്ടിടത്തിനു മുകളില്‍ നിന്ന് ചാടി മരിക്കണം എന്ന് തോന്നിയിരുന്നു..!

കരച്ച്ചിലുകല്‍ക്കൊടുവില്‍ അയാള്‍ എന്നോടു ഈ നഗരത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞു. ഈ നഗരത്തിന്റെ നന്മകളെയും തിന്മകളെയും ഒക്കെ എല്ലാം..പകലില്‍ കാണുന്ന മാന്യന്മാരുടെ മുഖം മൂടികള്‍ ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍ പിച്ചി ചീന്തപെടുന്ന തെരുവുകള്‍, പണത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്ക് നടക്കുന്ന മുറികള്‍, വിയര്‍പ്പിന്റെയും രക്തത്തിന്റെയും ശുക്ലതിന്റെയും മണം നിറഞ്ഞ വഴികള്‍ എല്ലാം എനിക്ക് അയാള്‍ പരിചയപ്പെടുത്തി. ആദ്യത്തെ വിരോധങ്ങള്‍ എല്ലാം ഈ വേഗതയില്‍ ഞാന്‍ മറന്നു.. പണത്തിനു വേണ്ടി എന്റെ വേഗങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കൂട്ടി..

ഒന്നും അറിയാതെ എന്റെ സൌമ്യ അങ്ങ് വളര്‍ന്നു. ഇവിടെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ പോയത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല. ഈ നഗരം ഒത്തിരി ഒത്തിരി മാറി...ഒരുപാടു വളര്‍ന്നു.

എന്റെ വിയര്‍പ്പ് കണങ്ങള്‍ രുചിച്ച്ചവര്‍ ഇന്ന് മന്ത്രി സ്ഥാനങ്ങളില്‍ വരെ എത്തി..!എന്റെ ഒരു രാവിന്റെ ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ദിവസങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്നവര്‍..!

സൌമ്യ ബിരുദ പഠനത്തിന് ചേരുന്ന കാലം തന്നെ അവള്‍ എന്നില്‍ നിന്ന് അകലാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു..അവള്‍ മിടുക്കി ആയിരുന്നു..പടിച്ച്ചതിനൊക്കെ നല്ല മാര്‍ക്ക് വാങ്ങി അവള്‍ ജയിച്ചു..ജീവിതത്തില്‍ അവള്‍ മാത്രം ജയിച്ചു.നാല് വര്ഷം മുന്‍പ് അവള്‍ക്കു ബാന്കലൂരില്‍ ഒരു കംപനിയില്‍ ജോലി കിട്ടി.

"ഇന്നെങ്കിലും നീ ഒന്ന് താഴെ ഇറങ്ങുമോ..? നീ ഇത് എത്ര എന്ന് കരുതിയാ ആ ഇരുട്ട മുറിയില്‍ തനിയെ ഇരിക്കുന്നത്..? അതെങ്ങനെയാ..തിന്നാന്‍ ആ പെണ്ണ് അവളുടെ ശരീരം കളയുന്നുന്ടല്ലോ...സങ്കടം കൊണ്ടാ..തുളസീ...നീ ഇങ്ങനെ ആയാല്‍ നിന്റെ അസുഖങ്ങള്‍ ഒന്നും മാറില്ല..!"

അതെ..അസുഖം..!

മൂന്നു വര്ഷം മുന്‍പ് വെറുതെ കണ്ണാടിയില്‍, ചുണ്ടിലെ ചുവന്ന പാടു നോക്കുമ്പോള്‍ തോന്നിയിരുന്നില്ല ഇത് ഒരു ദുരന്ത ത്തിന്റെ തുടക്കം ആകുമെന്ന്..! പിന്നെ ദിവസങ്ങള്‍ എടുത്തില്ല...എന്റെ ശരീരം മുഴുവന്‍ ഒരു മാതിരി ശല്ക്കം പിടിക്കും പോലെ പൊളിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു പോകാന്‍ തുടങ്ങി..ഒന്നാമത് വയസ്സ് ആകുംതോറും അകന്നു അകന്നു പോയിരുന്ന പതിവ് കാര്‍ക്ക് അതൊരു സഹായം ആയി. ആരും ഒന്നും വിളിക്കാനോ..ഒന്ന് കാണാനോ വന്നില്ല..ഒറ്റപെട്ടു ദിവസങ്ങള്‍..!

അന്ന് ഒരു ദിവസം..അവള്‍..രശ്മി..അവള്‍ മാത്രം എന്നെ വിളിച്ചു..ഇങ്ങു വരാന്‍ പറഞ്ഞു. അന്ന് മുതല്‍ എനിക്കൊപ്പം അവള്‍ ഒരു കൂട്ട്..അവള്‍ക്കു പതിവ് കാരു ആരും ഇല്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു കൂട്ട്..!

ഇപ്പൊ എനിക്ക് കണ്ണാടി നോക്കാന്‍ ഭയമാ..! എന്തിനു..? ഒരിക്കല്‍ എല്ലാരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ച മുഖം അല്ലെ...അവരെ തന്നെ ഈ കാഴ്ച കാട്ടി വെറുപ്പിക്കാന്‍ മനസ്സ് വന്നില്ല.

താഴെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിവന്നു ജനാലയിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ താഴെ ചെറു പേരയുടെ വേരില്‍ തട്ടി അച്ചായന്‍ താഴെ വീണു കിടക്കുന്നു..പ്രായത്തിന്റെ ബുദ്ടിമുട്ടു കൊണ്ടു ശ്രമിച്ചിട്ടും എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.

സഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല..മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ ആ മുറി വിട്ടു സൂര്യ വെളിച്ചത്തെക്ക് ഇറങ്ങി. പടികള്‍ ഇറങ്ങി താഴേക്കു വരുമ്പോള്‍ എതിരെ വന്ന തമിഴന്‍ പയ്യന്‍ ഭയത്തോടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നത് വിഷമത്തോടെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഒരു വിധം അച്ചായനെ എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു താഴെ പടിയില്‍ ഇരുത്തി..അകത്ത്തൂന്നു ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്തു.

"എന്തിനാ ഈ വയ്യാത്ത കാലത്ത്...അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ഒരിടത്ത് ഇരിന്നു കൂടെ..?"

"ഉം..ഭിത്തിയില്‍ ഒരു ആല് കിളിര്‍ക്കുന്നു...കഴിഞ്ഞ മാസം കൂടി മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ചതാ...എന്നിട്ടും...അത് കുത്തി കളയാന്‍ പോയതാ..വേര് കണ്ടില്ല.."

"ഞാനും ആലും ഒക്കെ ഒരുപോലാ അല്ലെ...ഇച്ചായ..."

അതിനു അയാള്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

"ഞാനും നീയും ഒക്കെ.." അര്ധോക്തിയില്‍ നിര്‍ത്തി..

"നീ ആ പത്രം ഒന്ന് നോക്കിക്കേ..അകത്തു കിടപ്പുണ്ട്..കാസര്‍ഗോട്ട് നിന്റെ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് ഒക്കെ സഹായം വാരികോരി നല്‍കുവാ പുതിയ സര്ക്കാര്..ഞാന്‍ എത്ര നാള് കൊണ്ടു പറയുന്നതാ...ഒന്ന് അവിടെ വരെ പോയ്‌...അപേക്ഷിച്ചു ഇട്..കിട്ടിയാല്‍ ഈ വയസ്സുകാലത്ത് ഒരു സഹായം ആവുമല്ലോ..ഞാന്‍ ഇന്ന് അങ്ങ് ചെലവായി പോയാല്‍ നിനക്ക് പിന്നെ ആരേലും ഉണ്ടോ ഈ ഭൂലോകത്ത്..?"

ഇരുപതു വര്ഷം മുന്‍പ് പടി ഇറങ്ങിയ ലോകത്തേക്ക്, എന്റെ ജീവിതം മാറ്റിയ ലോകത്തേക്ക് ...സഹായത്തിനായി ഒരു മടങ്ങി പോക്ക്...വേണ്ട..മനസ്സ് പറഞ്ഞു.

"എന്റെ ഒരു പരിചയക്കാരന്‍ അവിടെ ഉണ്ട്.നീ ഒന്ന് അവിടം വരെ ചെന്നാല്‍ മതി...പേപ്പര്‍ ഒക്കെ അയാള്‍ ശരിയാക്കി തരും..ആ വിഷം കൊണ്ടു മരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജീവനുള്ള ദേഹം ഇതുപോലെ ഒന്ന് ആ നാട്ടില്‍ തന്നെ ഉണ്ടാവില്ല..നിനക്ക് എല്ലാ യോഗ്യതയും ഉണ്ട്.."

"നിര്‍ത്ത്...ഞാന്‍ ഭാരം ആണേല്‍ ഇന്ന് തന്നെ ചത്തു തരാം.ഞാന്‍ പോവില്ല.."

പിന്നെ അയാള്‍ ഒന്നും മിണ്ടി ഇല്ല.

"അച്ചായ...അവന്‍ വന്നില്ലേ..പഴം തിന്നാന്‍...നമ്മടെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്‍..?"

"അവനും നമ്മളെ ഒക്കെ വിട്ടു എങ്ങോ പോയെന്നു തോന്നുന്നു..എത്ര നാളായി മുടങ്ങാതെ എത്തുന്ന ഒരു സ്നേഹം ഉള്ള ജന്തുവാ..ഉം.."

ആളുകള്‍ പലരും എന്നെ ശ്രധിക്കുന്നത് കണ്ടു ഞാന്‍ മുകളിലേക്ക പോകാന്‍ എഴുന്നേറ്റു. കാക്കകള്‍ കൂട്ടം കൂട്ടം ആയി കിണറിന്റെ അടുത്ത് കൂടുന്നത് കണ്ടു..ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട നോക്കി..അച്യായന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞി കണ്ണന്‍ എന്ന അണ്ണാന്‍ കുഞ്ഞിനെ പിച്ചി പങ്കിടുന്ന ആഘോഷങ്ങള്‍ കണ്ടു..മനസ്സ് പതറി ഞാന്‍ മുകളിലേക്ക് നടന്നു...കാക്കകള്‍ കൂട്ടമായി എന്റെ പിന്ന്നാലെ വരുന്നപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

Sunday, June 5, 2011

അബുകുമയില്‍ ഒരു നാള്‍..

അബുകുമയിലെ ഒരു നാള്‍..

ഈ പുഴ എനിക്ക് ഇവിടെ ജപ്പാനില്‍, ഒരു അനുഭവം ആണ്...എല്ലാ ഒഴിവ് ദിനങ്ങളും ഈ പുഴയോരത്താണ് ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച് തീര്‍ക്കുക...

എന്റെ "മഞ്ഞു" തുള്ളിയെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തിയതും ഈ തീരത്താണ്...മഞ്ഞു തുള്ളി എന്ന് പറഞ്ഞത്‌ എന്റെ "കസുമി"! കസുമി ഇവിടെ സെന്ദായില്‍ സ്കുള്‍ ടിച്ചര്‍ ആണ്..

ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് ജപ്പാനില്‍ എത്തിയിട്ട് ഇന്ന് രണ്ടാം ദിനം ആണ്...ഇനി ഒരു ആഴ്ച കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് ടി സി എസ്സിന്റെ ക്യാമ്പസിലേക്ക് മടങ്ങണം..കസൂമിന് അവളുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ ഒപ്പവും...

എന്റെ യാരിസ് പുഴയരികിലുടെ പതിയെ നിങ്ങുകയാണ്...എന്റെ ഐ പാഡിലെ "മനോരമ" ന്യുസിലെ പ്രതേക വാര്‍ത്ത നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ് കസൂമി..."പല്ലന ചെക്കന് സെന്ടായിക്കാരി വധു" എന്ന വാര്‍ത്ത...!

"നീ എന്താ നോക്കുന്നത് എന്റെ മഞ്ഞു തുള്ളി..."

മറുപടി ആയി അവള്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചു..

"നീ നിന്റെ നാനിയെ ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ കാണിച്ചോ..?ഈ കതിരോലയും മഞ്ഞ താലിയും കാല്‍ തൊട്ടു വണങ്ങലും ഒക്കെ എന്താ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ നീ എന്ത് പറയും...?"

ഇവള്‍ ഇങ്ങനെയാ...എന്ത് ചോദിച്ചാലും ഈ ചിരിയും...ഈ നാണവും...എല്ലാം എന്റെ തീരുമാനത്തിനു വിടും...അവള്‍ക് എല്ലാം ഞാന്‍ ആണ്...

"നമുക്ക്‌ കടല്‍ക്കരയിലേക്ക് പോവാം അല്ലെ...ഇന്ന് ഉച്ച മുതല്‍ രാത്രിവരെ അവിടെ ആവാം അല്ലേ.......?"
അബുകുമ പുഴ ഒഴുകി കടലിനോടു ചേരുന്ന ഭാഗം ഒരു ബീച്ചാണ്...അതിനടുത്ത്‌ ഒരു അമ്പലം ഉണ്ട്..."അമേടരാസു ഒമികാമി" അമ്പലം...അതായത്‌ ഒരു സൂര്യ ക്ഷേത്രം...അതിനടുത്ത്‌ എത്തിയപ്പോ കസൂമി കാര്‍ നിര്‍ത്താന്‍ പറഞ്ഞു..

ഞാന്‍ അവള്‍ക്കൊപ്പം അമ്പലത്തിനുള്ളിലെക്ക് നടന്നുകയറി...എനിക്ക് വേണ്ടി അവള്‍ എന്തൊക്കെയോ പ്രാര്തിച്ച്ചു...

തിരികെ നടന്നു കടലോരത്തെക്ക് നടന്നു...ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക്‌...

സമയം മൂന്നിനോടു അടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു...കസൂമിയും ഞാനും ഞങ്ങളുടെ മാത്രമായ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു...പല്ലനയില്‍ ആറിനു ഓരത്ത് ഞാന്‍ വാങ്ങിയ രണ്ടു ഏക്കറിലെ വെക്കുവാന്‍ പോകുന്ന വീടിനെ പറ്റി ആണ് ഏറെയും സ്വപ്നം കാണാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്..

സ്വപ്നം കണ്ടു ഇടക്ക് അവള്‍ എന്റെ മടിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു ....ഞാന്‍ അവളുടെ മുടി ഇഴകളിലൂറെ വിരലുകള്‍ ഓടിച്ചു....അതവള്‍ക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടം ആണ്...

കടല്‍ ശാന്തം ആണ്..എന്റെ മനസ്സും...ആദ്യം ആയി പ്രണയം തോന്നിയ പെണ്ണ് സ്വന്തം ആയി, മടിയില്‍ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കാണ് മനസ്സ് ശാന്തം ആകാതിരിക്കുക...!

പെട്ടെന്ന് അതി ഭീകരമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു...കസൂമി നല്ലത് പോലെ ഞെട്ടി...പിന്നിലേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍...കെട്ടിടങ്ങള്‍ നിന്ന് ആടി ഉലയുന്നു...ഞങ്ങള്‍ എത്തിയ അന്നും ചെറിയ ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു...പക്ഷെ...ഇത് അന്ന് വരെ ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച്ചതിലും ഏറ്റവും വലിയ ഒന്ന് തന്നെ ആയിരുന്നു...ഞങ്ങള്‍ ആ കടലോരത്ത്‌ കെട്ടി പുണര്‍ന്നു കുറെ നേരം നിന്ന്...കസൂമി നല്ലത് പോലെ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

എത്രയും പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലേക്ക്‌ മടങ്ങാം എന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞു...മെയിന്‍ റോഡില്‍ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു...ഫയര്‍ വാഹനങ്ങള്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഒടുന്നുന്റായിരുന്നു...ഒരുപാടു ചെറിയ കേട്ടിടങ്ങ്ങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നിരുന്നു...

കസൂമിയുറെ നാനിയുടെ വീട് പുഴയുടെ ആരംഭത്തിലുള്ള ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിലാണ്...കസൂമി കണ്ണടച്ചു പ്രാര്ത്തിക്കുകയായിരുന്നു യാത്രയില്‍ ഉടനീളം...ഇടക്ക് അവള്‍ എന്റെ കൈകളില്‍ മുറുകെ പിടിക്കുന്നുന്റായിരുന്നു...

യാത്ര മെയിന്‍ റോഡില്‍ നിന്ന് ഏദാനോ എന്ന ചെറു പട്ടണത്തിലേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക്‌ കടന്നു..എവിടെയും ബഹളം ആണ്...ഈ ബഹളത്തിനിടയില്‍ നിന്ന് കസൂമി ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്‌ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു..

അവള്‍ എന്നോടു കാര്‍ നിര്‍ത്താന്‍ പറഞ്ഞു.."സുനാമി ഗ കൈത്റ്റ്‌ ഇരു...നാന്റെ ഓ..വാതാശി-ടാച്ചി നോ സൈക്കറ്സു..വെയര്‍ വെയര്‍ നാ?..."

"സുനാമി വരുന്നു..നമ്മുടെ ജീവിതം...ദൈവമേ എന്താ ഇനി ചെയ്യുക "

ഞാന്‍ വീണ്ടും കാര്‍ സ്ടാര്‍ത്റ്റ്‌ ചെയ്തു വേഗത്തില്‍ നീങ്ങി...എന്റെ മനസ്സ് പുകയുകയാണ്...ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അനുഭവിക്കാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നു...ഞങ്ങള്‍ കണ്ട സ്വപ്‌നങ്ങള്‍...ദൈവമേ ഒന്ന് നല്ലതുപോലെ സ്നേഹിച്ചു പോലും ഇല്ലല്ലോ എന്റെ ഈ മഞ്ഞു തുള്ളിയെ....എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു തുളുംപുകയായിരുന്നു...

എല്ലാരും വേഗത്തിലാണ്...എല്ലായിടത്തും അപകടങ്ങള്‍....ഇടക്ക് ഞാന്‍ പുഴയോരത്തെ അല്പം പൊക്കമുള്ള ഭാഗത്ത് എത്തുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അകലേക്ക്‌ നോക്കി...സെന്റായി യിലെ ലൈറ്റ് ഹൌസിന്റെ ഭാഗത്ത്....എന്റെ തല തിരിയുന്നപോലെ തോന്നി...ഞാന്‍ കാറ് നിര്‍ത്തി...കസൂമിയെയും കൊണ്ടു ഞാന്‍ പുഴയോരത്തെക്ക് ഓടി..എന്നെ നല്ലപോലെ കെട്ടിപിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ അവളോടു പറഞ്ഞ്ഞ്ഞു....ആര്ത്തുവരുന്ന തിരമാല വളരെ അടുത്ത് എത്തി...ഞാനും എന്റെ മഞ്ഞു തുള്ളിയും പതിയെ കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു....ഞങ്ങളുടെ സ്വപ.....

രണ്ടു മൈനകള്‍.

രണ്ടു മൈനകള്‍....

മാര്‍ച്ച് 27 2011

ഈ ഇടനാഴികള്‍ക്ക് എത്ര ഓര്‍മ്മകള്‍ പങ്കുവെക്കാന്‍ ഉണ്ടാകും..എത്ര നിലവിളികള്‍...എത്ര മരണങ്ങള്‍..!

കാത്തിരുപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു പാടു നേരമായ്‌..കോഴിക്കോട് നിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തേക്കുള്ള യാത്രയുടെ എല്ലാ വിഷമതകളും തലപൊക്കി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..സത്യത്തില്‍ ഒരു ആശ്ചര്യം തോന്നിയത് ആര്‍.സി.സിയിലെ മറ്റു വാര്‍ഡുകള്‍ അപേക്ഷിച്ചു ഈ വാര്‍ഡു തരുന്ന ശാന്തതയാണ്.

സമയം ഇപ്പോള്‍ തന്നെ രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..താഴെ നിന്ന് പറഞ്ഞത് അകത്തു താങ്കളെ പറ്റി പറഞ്ഞിട്ട് ഉണ്ട് എന്നായിരുന്നു..പക്ഷെ ആരും ഇത് വരെ എന്നെ തേടി എത്തിയില്ല..!
അങ്ങനെ മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചത് കൊണ്ടാവും ഒരു അല്പം വയസ്സായ നഴ്സ് ഐ.സി.യുവിന് പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി..പുറത്തു ഞാന്‍ അല്ലാതെ വേറെ ആരും ഇല്ല.. എന്റെ അടുത്തു വന്നു നിന്ന്.."ചെറിയാന്‍ സാറിന്റെ....?"

"ആരും അല്ല...അല്ല ആണ്..നല്ല സുഹൃത്ത്..."

"സാറിനെ തിരക്കി വേറെ ആരും ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല...ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥ തന്നെ...ഇനി....!"

അവര്‍ അതും പറഞ്ഞു മുന്നോട്ടു നീങ്ങി...അല്പം നേരം കഴിഞ്ഞു തിരികെ വന്നു.."പറയാന്‍ മറന്നു..സര്‍ ഇവിടെ വന്നപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ ഒരു പഴയ ബാഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു..അത് താഴെ ഉണ്ട്...സാധാരണ ഇത് പോലെ വരുന്നവര്റെ കയ്യില്‍ എല്പിക്കാരുന്ടു..ഒരു പക്ഷെ ചെറിയാന്‍ സാറിന്റെ അടുത്ത ആളുകള്‍...അമ്മയോ..ഭാര്യയോ...അങ്ങനെ വല്ലവരെയും അറിയിക്കാന്‍ അതുപകരിചാലോ..ഞാന്‍ അത് എടുത്തു തരാം.."

അല്‍പ നേരം കഴിഞ്ഞു മറ്റൊരു നഴ്സ് ആ സഞ്ചിയുമായ്‌ വന്നു...പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് അവരോടു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.." എനിക്ക് കാണാന്‍ പറ്റുമോ..."?

"ഇല്ല സര്‍...അത്രയ്ക്ക് കൂടുതലാ...ഈ സര്‍ ജോലി ചെയ്ത പെരിയ യില്‍ എനിക്ക് ബന്ധുക്കള്‍ ഉണ്ട്..ഇവിടെ ആദ്യം വരുന്നത് രണ്ടു കൊല്ലം മുന്‍പാ...അന്ന് മുതല്‍ അറിയാം...പി.സി.കെ ക്ക് എതിരെ സമരം നടത്തിയവരില്‍ നേതാവ് ആയിരുന്നു സര്‍ അല്ലെ..?അവസാനം ആ വിഷം കൊണ്ടു...."

അവര്‍ മുഴുപ്പിക്കാതെ നടന്നു പോയ്‌..

ഞാന്‍ ആ പഴയ ബാഗ് തുറന്നു...ചികില്‍സയുടെ ചരിത്രങ്ങള്‍ ആദ്യം കയ്യില്‍ തടഞ്ഞു...പിന്നെ കുറെ പുസ്തകങ്ങള്‍..എല്ലാം ഞാന്‍ ഒന്ന് അടുക്കി പെറുക്കി വെക്കാനായ്‌ എല്ലാം പുറത്തേക്കു ഇട്ടു..

ആശുപത്രി ചീട്ടുകള്‍ക്കും പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കും ഇടയില്‍..നാലോ അഞ്ചോ എഴുത്തുകള്‍...കവറിനു പുറത്ത് മേല്‍വിലാസം എഴുതിയത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു കൌതുകം...ഏതോ ചെറിയ കുട്ടികള്‍ എഴുതിയത് പോലെ...

ആദ്യ എഴുത്ത് ഞാന്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി..

"പ്രിയപ്പെട്ട മാഷിനു...ഇത് മൈമൂന മോളാ...മാഷിന്റെ മൈന..സുഖമാണോ...? എനിക്ക് ഇപ്പൊ അല്പം ആശ്വാസം ഉണ്ട്..വാപ്പി കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ദുബായീന്ന് വന്നു...സാറിന് എന്തോ കൊണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു...കോഴിക്കോട് ആശുപത്രീല് കൊണ്ടു പോകുമാത്രേ...അവിടെ ഈ സൂക്കേട് നല്ലപോലെ മാറ്റുന്ന ഒരു ഡോക്ടര്‍ വന്നിട്ടുണ്ട് അത്രേ...എനിക്ക് ...എനിക്ക് മാഷിനെ കാണാന്‍ കൊതിയാവുന്നു...വരുമല്ലോ അല്ലെ...ഞാനും വാപ്പിയും കാത്തിരിക്കും..."

അടുത്ത കത്തിലേക്ക് എന്റെ കണ്ണുകള്‍ പോയ്‌....ആ മോള്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ്...ഞാന്‍ പതിയെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്ന് ആ മൈനയെ ഓര്‍ത്തു എടുത്തു..

മൈന...ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു...മാഷ്‌..സ്കൂള്‍ വിട്ടു ചില വ്യ്കുന്നെരങ്ങളില്‍ മൈനയുടെ വീട്ടില്‍ പോയ്‌ മാഷ്‌ ക്ലാസ്സ് എടുക്കുമായിരുന്നു...മൈന...ഭൂമിക്ക് മേലെ പതിച്ച ആ വിഷത്തിന്റെ ഒരു ഇര കൂടിയായിരുന്നു...ജന്മനാ ഉള്ള തളര്‍ച്ചയും..പിന്നെ ഉള്ളില്‍ വളരുന്ന ക്യാന്‍സറും കൊണ്ടു മരണം കാത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു പാവം ഏഴു വയസ്സുകാരി...."

അവസാനത്തെ എഴുത്ത് വായിക്കുമ്പോള്‍ ..ഞാന്‍ കരഞ്ഞിരുന്നോ...?ഉവ്വ്...അവള്‍ക്കു ഈ ലോകം ഒരുപാടു പരിചയപ്പെടുത്തിയ അവളുടെ എല്ലാം എല്ലാമായ മാഷ്‌ ഇവിടെ മരണം കാത്തു കഴിയുന്നു എന്ന് അവള്‍ക്കു അറിയില്ലല്ലോ...

ഇടക്ക് ആ നഴ്സ് വന്നു..."സര്‍..കൂടുതല്‍ മോശമാകുകയാണ്...ഇന്ന് രാത്രി ....സംശയം ആണ്..! സാറിന് കാണണം എന്നുന്റെന്കില്‍.ആ ഗ്ലാസ് ഭാഗത്ത് ഒരു കര്‍ട്ടന്‍ ഉണ്ട്....ഞാന്‍ അത് മാറ്റി തരാം..."

"വേണ്ട...വേണ്ട..." എന്തിനു...ജീവനോടെ..സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ ചെറിയാനെ ഞാന്‍ ഒരുപാടു കണ്ടതാ..ഈ കാഴ്ച വേണ്ട...

കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ അനിലിനെ ഞാന്‍ കുറെ മൊബൈലില്‍ ശ്രമിച്ചു...കിട്ടിയില്ല...അവസാനം രാത്രി അവന്‍ തിരികെ വിളിച്ചു...ഞാന്‍ പെരിയയിലെ ആ "മൈന"യെ പറ്റി തിരക്കി...രാവിലെ അവന്‍ തിരക്കി തിരികെ വിളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു..

പുലര്‍ച്ചെ, കസേരയില്‍ ഭിത്തിയോടു ചാരിയിരുന്നു ഒന്ന് മയങ്ങി...കണ്ണുകള്‍ അടയുമ്പോള്‍ മൈനയുടെ എഴുത്തുകള്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ തെളിയും...എന്നിട്ടും ഇടക്ക് ഒന്ന് മയങ്ങി...

"സാര്‍....സാര്‍...
ഒരു സെക്യൂരിറ്റി സ്ടാഫ് ആണ്...
"സാര്‍...അവിടെ അകത്തു വിളിക്കുന്നു...ആ പെഷ്യന്ടു പോയ്‌...അല്പം മുന്‍പ്..."

തളര്‍ന്നു പോയ്‌...എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു കൈത്താങ്ങ്‌ എന്നെ വിട്ടു പോയല്ലോ..

ഇനിയും ഒരുപാടു കടമ്പകള്‍ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു രാവിലെ എട്ടോ എട്ടരയോടെ ഒക്കെയേ മൃദ ദേഹം കിട്ടുകയുള്ളൂ എന്ന് താഴെ തിരക്കിയപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു...

കാസര്‍ഗോട്ടെ എല്ലാ അനുഭാവികളെയും കാര്യങ്ങള്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു..എല്ലാം നല്ലതുപോലെ അവിടെ തന്നെ നിര്‍വഹിച്ചു കൊള്ളാന്‍ എന്നെ ചുമതലപ്പെടുത്തി..

തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍....എട്ടോടുകൂടി അനിലിന്റെ വിളി വന്നു...ഞാന്‍ എന്ത് പറയും എന്ന് കരുതി മൊബൈല് എടുക്കുമ്പോള്‍...അവന്‍ കാര്യം എന്നോടു പറയാന്‍ പരുങ്ങുകയായിരുന്നു...

"മാഷേ...ആ കുട്ടി രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ് നമ്മെ വിട്ടു പോയ്‌...അതിന്റെ അച്ഛന്‍ വന്നിരുന്നു അത്രേ....കൂടുതല്‍ ചികില്‍സക്ക് കോഴിക്കൂട്ടും മംഗലാപുരത്തും ഒക്കെ കൊണ്ടു പോയതാ...എന്ത് ചെയ്യാനാ....ഇനി ആരൊക്കെയാ...അവിടെ...നമ്മുടെ മാഷിനു എങ്ങനെ ഉണ്ട്..?"

അതിനു ഉത്തരം പറയാതെ....ഞാന്‍ വേഗം പുറത്തേക്ക് നടന്നു..ഒന്ന് പൊട്ടി കരയാന്‍..ആരും കാണാതെ...

പുറത്ത്...അശോക പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതിനു താഴെ ആരും കാണാതെ ഞാന്‍ കരഞ്ഞു തീര്‍ത്തൂ...കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍...രണ്ടു മൈനകള്‍...ആര്‍.സി.സി യുടെ മുറ്റത്തെ പുല്‍ തകിടിയില്‍...പതിയെ നടന്നു നീങ്ങിയിട്ടു...ദൂരേക്ക്‌ പറന്നു പോയ്‌...